Salomea z Bergu

Salomea z Bergu, urodzona w 1093 roku, była niemiecką hrabianką i polską księżną. Była córką Henryka, hrabiego Bergu w Szwabii. W 1115 roku, pośrednictwem biskupa Ottona z Bambergu, została drugą żoną Bolesława III Krzywoustego. Urodziła sześciu synów, w tym Bolesława IV Kędzierzawego i Mieszka III Starego, oraz prawdopodobnie sześć córek.

Po śmierci Bolesława w 1138 roku Salomea mieszkała z małoletnimi synami Henrykiem i Kazimierzem w Łęczycy, która należała do jej oprawy wdowiej. W 1141 roku zwołała tam zjazd książąt juniorów i możnych, by omówić przyszłość córki Agnieszki. Spotkanie nie przyniosło oczekiwanych przez nią rezultatów. Salomea wspierała klasztory w Zwiefalten, Mogilnie i Trzemesznie. Zmarła w 1144 roku w Łęczycy, a pochowano ją obok męża w katedrze w Płocku.

Na podstawie artykułu „Salomea z Bergu” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.