Zbigniew Piotrowski

Zbigniew Piotrowski, polski inżynier elektryk i elektrotechnik, urodził się w 1920 roku w Łęczycy. Był specjalistą w dziedzinie budowy i konstrukcji maszyn oraz profesorem Politechniki Łódzkiej. W 1950 roku ukończył studia na Wydziale Elektrycznym tej uczelni. Przez trzy lata pracował jako główny energetyk w łódzkich Zakładach „Maltex”, równocześnie zatrudniając się na pół etatu w Politechnice Łódzkiej. Od 1957 roku prowadził tam pracę naukową dotyczącą przekładników. Doktorat uzyskał w 1963 roku, habilitację w 1977, a tytuł profesora nadzwyczajnego w 1985 roku.

Jego prace obejmowały teorię, konstrukcję i badanie właściwości metrologicznych przekładników, w tym metody obliczania błędów przekładników domagnesowanych. Był autorem lub współautorem 46 publikacji i 69 prac nieopublikowanych, współautorem książki oraz autorem i współautorem skryptów. Wypromował sześciu doktorów. Pełnił funkcje prodziekana, a następnie prorektora Politechniki Łódzkiej. Otrzymał m.in. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej i Krzyż Armii Krajowej. Po przejściu na emeryturę w 1990 roku nadal pracował w uczelni; od 1996 roku do śmierci w 2003 roku przewodniczył jej Komisji Historycznej.

Na podstawie artykułu „Zbigniew Piotrowski (elektrotechnik)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.